Plato Kefen

ŞİİR - AZİZ MAHMUT ÖNCEL

 

Toplu bir yalnızlık olmaktan geliyor kızlar

Sahici ne varsa yitirdikleri diyardan

İnci dişleri, gösterip patlayan flaşlara

Hep simeranyalarını fethe çıkıyorlar

Gözlerinde saklıyorlar kahramanlarını

 

Çoğul bir yanılmaya yanaşıyor haşarı oğlanlar

Ellerinde çokça kullanılmış gül demetleri

Klişe plonjonla hep gül demetleri

Sahte alyanslı ellerin tersine değiyor

Ters köşeye yatırıyorlar kendi kalplerini

 

Kızlar ve oğlanlar ışığa tutulmuş bir hayatı

Çekip çekip toprak kokusundan uzaklara

Biliyorum yine klişe olacak bir yağmur kokusuna

Getirip tutuyorlar utanmadan sıkılmadan

Bir egzamayı gizliyorlar dudaklarında

 

Bir egzamayı dudaklarında gizleyen çocuklar

Gündoğmadan okuyor da anlamıyorlar

Çetrefilli içlerini hep özçekim  çubuklarına

Bir bayrak gibi asıyorlar biliyorum ağlıyor Mustafa

Hüseyin Karacaların mısralarında

 

Ben bir oyun yaptım oyum oyum

Oyarak karartarak perdeleri

Olmamış bir şiirin içinden oyunla geçtim

Şimdi biraz klişe yaşamak istiyorum

Ütülü gömleğimi çamura banıp da

Hocamın rahlesinden kalbinize dokunmak itiyorum

 

A kızlar a oğlanlar

Tabiat batınca böğrüme

Bir klişe diktim bahçeme gül diye

Sonra ismim bilinsin için

İçimi bir müstearla dildim

Yüksekleri parçalamış bir platodan

Umutsuzluğuma bir kefen biçtim

 

 

 

Plato Kefen: tüm gönlü yücelerin parçalanmış nar gibi içlerine…

Bir dipçekim olarak bu mısra

Bir hastalık olan özçekime

Karşı durduğumun resmidir

Sözçekim, karşısındadır özçekim dediğiniz benlik pastasının

Ben sözçekimciyim tüm şairler gibi

Kimsiniz baylar siz? Birer hüznü gizli çiçek mi?

İletişime geç: dergi@seferidergisi.com

seferidergisi@gmail.com

Bizi TakipEdin

Tasarım  I  Adnan Tanır